Ο Δημοτικός Κήπος Μυτιλήνης διαμορφώθηκε γύρω στα 1900 σε μία έκταση γνωστή ως μεγάλο περιβόλι.
Στο χώρο μπροστά από τον κήπο λειτουργούσε από τον 17ο αιώνα ναυπηγείο του οθωμανικού στόλου το οποίο καταστράφηκε δύο φορές από επιδρομές του ρωσικού στόλου (1770 και 1771) .Το ναυπηγείο λειτούργησε ως τα τέλη του 19ου αιώνα περίπου. Με το κλείσιμο του ναυπηγείου η περιοχή υποβαθμίστηκε.
Μετά από έντονες διαμάχες για την ιδιοκτησία της περιοχής, με τις ενέργειες του βαλή Αιγαίου Αμπεντιν ο χώρος παραχωρήθηκε από την Οθωμανική κυβέρνηση στον Δήμο Μυτιλήνης για την δημιουργία κήπου. Στην συνέχεια γκρεμίστηκαν οι αποθήκες γαιανθράκων και το κτήριο του Λιμεναρχείου που βρίσκονταν στο χώρο και άρχισε η περίφραξη, η διαμόρφωση και η δενδροφύτευση . Σχεδιάστηκαν παρτέρια και διάδρομοι για περίπατο ενώ στο κέντρο κατασκευάστηκε μια κυκλική πλατεία με λιμνούλα. Στο κέντρο της λιμνούλας τοποθετήθηκε το άγαλμα ενός γυμνού νέου άνδρα ο οποίος καμάκωνε κάποιο θαλάσσιο τέρας. Το άγαλμα καταστράφηκε το 1909 από τους Νεότουρκους καθώς θεωρήθηκε ότι συμβολίζει τον Έλληνα που με το καμάκι του σκοτώνει τον δυνάστη Τούρκο.
Τοποθετήθηκαν παγκάκια και κατασκευάστηκε ένα περίπτερο που λειτούργησε ως καφενείο και το δημαρχιακό θέατρο όπου παρουσιάζονταν μουσικές και θεατρικές παραστάσεις. Το θέατρο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1906.
Από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ο κήπος αποτέλεσε τόπο συνάντησης περιπάτου και ψυχαγωγίας των Μυτιληνιών. Κατά διαστήματα έγιναν αρκετές παρεμβάσεις και μεταβολές στον χώρο του κήπου ενώ μέρος της έκτασης χρησιμοποιήθηκε για την οικοδόμηση κτηρίων όπως το Δημαρχείο, η Εθνική τράπεζα και το δημοτικό θέατρο οπότε ουσιαστικά ο κήπος έπαψε πλέον να υφίσταται.
πηγή: Μάκης Μπεκιάρης Lesvosoldies
