Πιάνου – απουθέτου τ’ μαύρ’ τ’ν καρδιά μ’
πα στς ζυγαριάς του τάσι
μα που να βρω μυλόπιτρα
μιγάλ’ να μη τνη ζ’γιάσει.
Σέρνου μαχαίρ’, τν πίσσα τς νυχτιάς
να σκίσου, να τρυπήσου–
κάν’ πους τραβιέτι μα μι μιάς
έρχιτι πάλι πίσου.
Μιτρώ τουν άμμου, ανιμιτρώ–
γλιστρά, ξιφεύγ’, τουν χάνου.
Τρέχ’ απ’ τα χέρια μ’– καρδιουχτ’πώ
δε ξέρου τι να κάνου.
