Αφηγείται ο μεγαλύτερος εν ζωή “πηγαδάς” Μεσοτόπου και περιχώρων(!) μπαρμπα-‘Γνάτγιους Πιπίνης-Αςπουρδίλους 95 ετών…
«Ναι, που λες, πα’ ςτα π’γάδια έχου τση γω ιςτουρία!
Έχου ανοίξ’ πουλλά, πάνου απού ουγδόντα! Άμα σκεφτώ θι ςτα πω ούλα.
Γω τα έσκαβγα κι άλλους φκ(ι)άρ’ζι. Του φκ(ι)άρ’ζμα ένη πιο εύκουλου ‘π’ ντου κασμά! Πάντα γω ήμ’ μέσα ςτου π’γάδ’, κάτου. Γιατί του κανονικό είνη δυο πάνου, δυο κάτου. Κι όταν είνη να πάν’ τα μπάζα-τσ’ είνη πολλά-πιο πέρα, χρειάζιτι ακόμα ένας, να τα κ’βανεί μι τ’ αραμπαδέλ(ι). Γιατί άμα ςκάβ’γ(ι)ς βγαίν(ι) ένα β’νάρ’ χώμα!
Να πάρουμι τα πράματα ‘π’ γκ(ι) αρχή. Πρώτα –πρώτα θα διαλέξ’ς του μέρους που θα κάν(ι)ς του π’γάδ’. Κοιτάγ’ς λοιπόν τα β’νά, πώς κατιβαίν’, υγρασίις τίπουτας…Για να αρχινίςουμι, υπουλουγίγ’ς πόςου φάρδους θα ντου κάνουμι.
Του φκιάν(ι)ς πιο φαρδύ, για να μπουρείς να τ’ ανοίγ(ι)ς, να χτιστεί τσιόλας, να πουμείν(ι) όσου θέλ(ι)ς. Του κανονικό π’γάδ’- απ’ τα μ’κρά δηλαδή- είνη ανάμ’σ’ μέτρου-δυο μέτρα διάμιτρου, να πούμι, καθαρό, χτιςμένου.
Αφού διαλέξ’ς του μέρους, έβαζις ένα ξύλου μες στη μέσ’. Ήθιλις, να πούμι, να του κάν(ι)ς 3 μέτρα, έβαζις 1,5 μέτρου του στσοινί, ακτίνα, κάν(ι)ς ένα γύρο, να πούμι, όπ(!) γίνητι κύκλους, ςτρουτζ’λό! Χάραζις μι ντου κασμά, του γύρου-γύρου, τη περιφέρεια να πούμι, τση έπιανις τώρα του μέσα απ’ ντου κύκλου, «ντε-ντε-ντε» κασμά, φκ(ι)άρ’, πέταμα όξου τα χώματα.
Αν ρουτήγ’ς-όποιου θέλ(ι)ς ρώτ’ςι, ςτου «κόψ’μου» δεν έκουβγι κανένας ςαν ιμένα όμουρφα κι ςουςτά του π’γάδ’! Εϊδώ μες ςτου χουριό! Δε ξέρου πιο πέρα…
Άμα κοίταζις που πάνου, θαρρείς πως είχις ζύγ’ τση κατέβηνις!”…..
